مشاوره ژنتیک بزرگترین تست ژنتیک می باشد
با استفاده از آزمایشات ساده می توان ناقل بودن فرد را برای بعضی از بیماریهای ژنتیکی شایع در جمعیت یا منطقه خاص تشخیص داد
جهش ها باعث تغییرات مفید در ژن ها می شوند
همه افرادی که قصد ازدواج و بچه دار شدن دارند نیازمند انجام مشاوره ژنتیک هستند
با مشاوره ژنتیک سلامت خانواده و نسل آینده خود را بسازید
مشاوره ژنتیک بهترین هدیه به فرزندان آینده خود
شجره نامه خانوادگی مهمترین سند رسمی ژنتیکی برای نسل های آینده
ایمیل(payeshgc@yahoo.com)،امکان نشر بنر تبلیغاتی در سایت
مهمترین نکته ی بهتر دیده شدن در دنیای مجازی امروز تبلیغات گسترده در سطح اینترنت خواهد بود

پیوندهای وب سایت

پیگیری فرم شجره نامه

کانال تلگرام سایت

کانال اینستا

مشاوره ژنتیک آنلاین

 

 

ورود کاربران

آمار بازدیدکنندگان

516500
امروز
دیروز
ماه گذشته
کل بازدیدها
130
713
15551
516500

آی ‌پی شما: 54.82.93.116
جمعه, 25 آبان 1397


 

بیماری آرتريت روماتوئيد چیست؟

 



آرتریت روماتوئید (به انگلیسی: Rheumatoid arthritis) یا روماتیسم مفصلی یک بیماری سیستمیک و مزمن است.[۱]

شیوع این بیماری در جهان حدود یک درصد است و معمولاً نوجوانان سنین میانسالی و در دهه‌های اول-سوم تا پنجم بروز می‌نماید و در زنان شایع‌تر است.(نسبت زن به مرد در حدود ۳ به یک است)

آرتریت روماتوئید مشخصاتی دارد که باعث تمایز آن با سایر انواع آرتریت‌ها (التهاب ودردمفاصل) می‌شود. بعنوان مثال آرتریت بصورت قرینه‌است یعنی اگر یک زانو یا دست درگیر باشد به احتمال زیاد طرف مقابل نیز درگیر است.


آرتریت روماتوئید
دست آسیب دیده از آرتریت روماتوئید

 

شیوع و ژنتیک

میزان شیوع آرتریت روماتوئید، در حدود ۸/۰ درصد در جمعیت است (بین ۳/۰ تا ۲/۱ درصد) و زنان تقریباً سه برابر مردان مبتلا می‌شوند. میزان شیوع با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد و تفاوت ابتلای زنان و مردان در گروه‌های سنی بالاتر، کم می‌شود.

شروع بیماری در دهه‌های چهارم و پنجم زندگی شایع تر بوده، در ۸۰ درصد از کل بیماران، بین سنین ۳۵ و ۵۰ سالگی پدیدار می‌شود. میزان بروز آرتریت روماتوئید در زنان ۶۰ تا ۶۴ ساله، بیش از ۶ برابر زنان ۱۸ تا ۲۹ ساله‌است. اطلاعات جدید حاکی از روند کاهش یابنده بروز آرتریت روماتوئید می‌باشد.

بررسی‌های خانوادگی، نشانگر نوعی استعداد ژنتیکی هستند. به عنوان مثال، بستگان درجه یک افراد مبتلا (که بیماری آنها همراه با وجود آنتی بادی فاکتور روماتویید یا لاتکس است) ۴ برابر میزان مورد انتظار، دچار آرتریت روماتوئید شدید می‌شوند. در حدود ۱۰٪ بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید دارای یک خویشاوند درجه اول مبتلا هستند.

نشانه‌ها

 
چگونگی تخریب مفصل بر اثر آرتریت روماتوئید

در آغاز، ممکن است لوکالیزه کردن درد، تورم و حساسیت در لمس، به سختی امکان‌پذیر باشد. درد در مفاصل درگیر و تشدید در اثر حرکت، شایع ترین تظاهرات آرتریت روماتوئید تثبیت شده می‌باشد. الگوی درگیری مفصلی هماهنگ است، اما همیشه با درجه التهاب ظاهر شده، مطابقت نمی‌کند. خشکی عمومی شایع است و معمولاً پس از دوره‌های بی حرکتی، به بیشترین حد خود می‌رسد، خشکی صبحگاهی با مدتی بیش از یک ساعت تظاهری تقریباً تغییرناپذیر از آرتریت التهابی است و ممکن است در افتراق آن از انواع متعدد بیماری‌های مفصلی غیر التهابی، کمک کننده باشد.

در مجموع نشانه‌های آرتریت روماتوئید از این قرار اند:

  • سفتی صبحگاهی مفاصل
  • تورم مفاصل
  • درد مفصلی
  • ضعف و خستگی
  • ندول‌های روماتوئید

عملکرد

 
سینویت مرمن در آرتریت روماتویید.

سینوویت مزمن التهابی است که اکثراً مفاصل را درگیر می‌کند و باعث تخریب غضروف و ایجاد ضایعات استخوانی می‌شود. آرتریت روماتیسم مفصلی مشخصاتی دارد که باعث تمایز آن با سایر انواع آرتریت‌ها (التهاب مفاصل) می‌شود. بعنوان مثال آرتریت بصورت قرینه‌است یعنی اگر یک زانو یا دست درگیر باشد به احتمال زیاد طرف مقابل نیز درگیر است. مفاصل درگیر مفاصل متاکارپوفالنژیال، متاتارسوفالنژیال، مچ دست و مفاصل بین بندانگشتی اول هستند. در برخی بیماران بیماری از شدت کمی برخوردار بوده و با حداقل ضایعات مفصلی، در مدتی کوتاه همراه می‌باشد، در برخی دیگر ضایعات پیشرونده و مزمن، به صورت پلی آرتریت می‌باشند و باعث اختلال عملکرد مفاصل می‌شود.[۲][۱]

پلی آرتریت قرینه التهابی، تظاهرات خارج مفصلی (ندولهای روماتوئید، فیبروز ریوی، واسکولیت و سروزیت) و فاکتور روماتوئید مثبت در خون ۸۰٪ بیماران مشخصه این بیماری است. ان تست است.

تظاهرات خارج مفصلی

 
اختلالات مفصلی.

بیماری آرتریت روماتوئید با توجه به اینکه بیماری سیستمیک است جدا از ابتلای مفصلی، تظاهرات خارج مفصلی دارد که شیوع کمتری دارند. این تظاهرات عبارتند از:

۱. گره‌های روماتوئیدی (۳۰-۲۰ درصد) در سطح خلفی ساعدها و در نواحی در معرض فشار مکانیکی ایجاد می‌شود.

۲. تظاهرات ریوی: که در آن لایه‌های جداری و نیز نسج ریه مبتلا می‌شوند.

۳. تظاهرات فلبی: در بررسی پس از مرگ صورت گرفت حدود ۵۰٪ موارد مبتلا هستند.

۴. درگیری چشمی، عصبی و مغز استخوان با شیوع کمتری دیده می‌شود.

سیر بالینی و پیش آگهی

سیر آرتریت روماتوئید کاملاً متغیر و پیش بینی آن در هر بیمار، دشوار است. در بیشتر بیماران، فعالیت بیماری به صورت مداوم و در عین حال مواج بوده، همراه با درجات متغیری از ناهنجاری‌های مفصلی و اختلالات عملکردی می‌باشد. پس از ۱۰ تا ۱۲ سال، درکمتر از ۲۰ درصد بیماران، هیچ شواهدی از ناتوانی یا ناهنجاری مفصلی نخواهند داشت. میزان امید به زندگی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید با میانه‌ای معادل ۳ تا ۷ سال کاهش می‌یابد. میزان مرگ و میر، افزایشی ۵/۲ برابری دارد و آرتریت روماتوئید به خودی خود در ۱۵ تا ۳۰ درصد موارد آن سهیم است.

علت

علت دقیق روماتیسم مفصلی ناشناخته‌است ولی در ایجاد این بیماری ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هر دو نقش دارند. البته به نظر می‌رسد که گلودرد چرکی در ایجاد آن نقش بسزایی دارد.[نیازمند منبع] افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی، نسبت به دیگران شانس ابتلای بیشتری به بیماریهای مزمن مانند پوکی استخوان، آلرژی، بدخیمی‌ها، عفونت‌ها، بیماری‌های گوارشی، بیماریهای قلبی–عروقی و فشارخون دارند.[۳]

تشخیص

میانگین تاخیری که از شروع بیماری تا تشخیص آن وجود دارد ۹ ماه‌است. این امر، غالباً مربوط به ماهیت غیر اختصاصی علایم آغازین می‌باشد. آرتریت روماتوئید، به راحتی در افرادی که دارای بیماری تثبیت شده تیپیک هستند، تشخیص داده می‌شود. در اکثر مبتلایان، تظاهرات بالینی مشخصه بیماری، ظرف ۱ تا ۲ سال پس از شروع آن دیده می‌شوند.

درمان

از آنجا که علت آرتریت روماتوئید ناشناخته‌است، پاتوژنز آن کاملاً مشخص نشده‌است و مکانیسم عمل بسیاری از عوامل درمانی مورد استفاده نیز قطعی نیست، درمان آن عمدتاً به صورت تجربی انجام می‌شود. هیچ‌یک از ملاحظات درمانی علاج بخش قطعی نیستند؛ بنابراین همه آنها را باید تسکین دهنده در جهت تخفیف علایم و نشانه‌های بیماری ومتوقف کننده بیماری قلمداد نمود.

اهداف درمان عبارتند از: ۱- تسکین درد ۲- کاهش التهاب ۳- محافظت ساختارهای مفصلی ۴- حفظ عملکرد و ۵- کنترل درگیری سیستمیک.

درمان شامل مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی(آسپرین، پیروکسیکام، سولفاسالازین, دیکلوفناک، ایندومتاسین، ناپروکسن و بروفن و...)است.

در موارد شدید از استروئیدها مانند پردنیزولون استفاده می‌شود که عوارض جانبی زیادی دارد. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی که برای کنترل علائم مصرف می‌شود ممکن است عوارضی مانند مشکلات گوارشی ایجاد نمایند.[۴] داروهای تعدیل کننده سیستم ایمنی مانند داروهای ضد مالاریا (هیدروکسی کلروکین)، سولفاسالازین و مینوکسی سیلین نیز به کار می‌روند.



منابع

  • firestein G, Rheumatoid Arthritis, Kelley’s text book ofRhumatology, Harris E , Budd R , Firestein G.Pennsylvania: Elsevier &

Saunders: ۲۰۰۵.

    • Darlington LG, Stone TW. Antioxidants and fatty acids in the amelioration of rheumatoid arthritis and related disorders. Br J Nutr ۲۰۰۱; ۸۵: ۲۵۱-۶۹.
  • Rennie KL, Hughes J, Lang R, Jebb SA. Nutritional management of rheumatoid arthritis: a review of the evidence. J Hum Nutr Diet ۲۰۰۳; ۱۶: ۹۷-۱۰۹

 

آرتريت‌ روماتوئيد عبارت‌ است‌ از يک‌ بيماري‌ طولاني‌ مدت‌ که‌ طي‌ آن‌ مفصل‌ به‌ همراه‌ عضلات‌، غشاهاي‌ پوشاننده‌ و غضروف‌ متأثر مي‌شوند. گاهي‌ چشم‌ و رگهاي‌ خوني‌ نيز درگير مي‌شوند. اين‌ بيماري‌ سه‌ برابر در زنان‌ شايعتر است‌ و معمولاً بين‌ سنين‌ 60-20 سالگي‌ رخ‌ مي‌دهد. حداکثر بروز آن‌ در سنين‌ 50-35 سالگي‌ است‌.

علايم‌ ‌ آرتريت‌ روماتوئيد
علائم مفصلي:
شروع‌ آهسته‌ يا ناگهاني‌ دارد و با علائم درد، تورم، گرمي، درد در هنگام حرکت و محدوديت حرکت مفصل‌ و درد به‌ هنگام‌ لمس و خشکي‌ صبحگاهي‌ در مفصل مبتلا‌ بروز مي‌کند. معمولا مفاصل محيطي را با توزيعي متقارن در گير مي‌کند. و التهاب به مرور زمان باعث تخريب غضروف مفصلي و ساييدگي استخوان و بدنبال آن تغيير شکل مفصل مي‌شود. البته سير آن مي‌تواند کاملا متغير باشد و ممکن است فقط يک بيماري خفيف و درگيري تعداد اندکي از مفاصل و يا يک التهاب پيشرونده شديد وجود داشته باشد. بيشتر مفاصل‌ بين بندي انگشتان و مفاصل کف دست‌، مچ‌ دست‌، آرنج‌، پا، و مچ‌ پا درگير مي‌شوند. گاهي اوقات مهره‌هاي گردني نيز درگير مي‌شوند.
علائم خارج مفصلي:
بيماران ممکن است دچار علائم سيستميک مانند تب، ضعف، خستگي زودرس، بي‌اشتهايي و کاهش وزن داشته باشند. گاهي برآمدگي‌هاي‌ زير پوست‌ به نام ندول يا گرههاي روماتوئيد ديده مي‌شود. و گاهي درگيري عروق و اعصاب پوست و يا ساير اعضاء بدن مثل کليه ، ريه، طحال، کبد، بيضه‌ها و غيره و درگيري چشمي و خوني وجود دارد.

علل‌
علل‌ بيماري ناشناخته‌ است‌، ولي‌ اين‌ بيماري‌ احتمالاً منشاِء خودايمني‌ دارد. سابقه خانوادگي‌ آرتريت‌ روماتوئيد يا ساير بيماريهاي‌ خودايمن، عوامل‌ ژنتيک‌، مثل‌ نقص‌ در دستگاه‌ خودايمني‌، جنس مونث در سنين‌ 50-20 سالگي، و استرس (استرس عاطفي‌ مي‌تواند باعث‌ شعله‌ور شدن‌ بيماري‌ شود) از عوامل‌ افزايش‌ دهنده‌ خطر بروز بيماري مي‌باشند. هيچ‌ روش‌ خاصي‌ براي‌ پيشگيري‌ وجود ندارد.

عوارض‌ احتمالي‌

* تغيير شکل‌ مفصل‌ به‌ طور دايمي‌ و از کارافتادگي‌ بيمار
* کم خوني متوسط‌
* استئوپروز(پوکي استخوان)
* داروهاي‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ مي‌توانند عوارضي‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند، مثل‌ مشکلات‌ در معده‌، و مشکلات‌ ناشي‌ از استفاده طولاني‌ مدت‌ از استروئيد.

تشخيص

* آزمايش‌ خون، از جمله‌ بررسي‌ وضعيت‌ خود ايمني‌
* عکس‌ برداري‌ از مفاصل‌. البته‌ تغييرات‌ مفصل‌ ممکن‌ است‌ تا مراحل‌ انتهايي‌ بيماري‌ نيز خود را در عکس‌ مفصل‌ نشان‌ ندهند.


درمان‌
بيماري‌ ممکن‌ است‌ خفيف‌ يا شديد باشد و اين‌ بيماري‌ در حال‌ حاضر درمان قطعي و دائمي نمي‌شود.‌، اما با تشخيص‌ زودهنگام‌، مي‌توان‌ درد بيمار را تخفيف‌ داد، از بروز ناتواني‌ و معلوليت‌ جلوگيري‌ به‌ عمل‌ آورد، و عمر طبيعي‌ توأم‌ با فعاليت را براي‌ بيمار به‌ ارمغان‌ آورد. با درمان‌ محافظه‌کارانه‌، علايم‌ در 75% بيماران‌ در عرض‌ يک‌ سال‌ بهبود مي‌يابند. اما حدود 10%-5% بيماران‌، عليرغم‌ درمان‌، نهايتاً معلوليت‌ پيدا خواهند نمود. داروهاي موثر در آرتريت‌ روماتوئيد عبارتند از:

* داروهاي‌ ضد التهاب‌ غيراستروئيدي‌، از جمله‌ آسپيرين و ساير ساليسيلاتها


* داروهاي‌ کورتوني که‌ معمولاً درد را به‌ طور سريع‌ و مؤثر براي‌ مدت‌ کوتاهي‌ برطرف‌ مي‌کنند، اما در استفاده‌ طولاني‌مدت‌، کمتر اثر بخش‌ هستند. اين‌ داروها ممکن است همچنين از تخريب‌ پيش‌ رونده مفصل‌ جلوگيري‌ کنند. توجه‌ داشته‌ باشيد که‌ تزريق‌ کورتيزون‌ به‌ داخل‌ مفصل‌ نيز درد را فقط‌ به‌ طور موقتي‌ بهبود مي‌بخشد. ولي گاهي‌ اثرات‌ جانبي‌ زيانباري‌ به‌ بار مي‌آورند.


* داروهاي ضد روماتيسمي مانند ترکيبات‌ طلا، سولفاسالازين، پني‌سيلامين، کلروکين و ... .
* داروهاي‌ سرکوب‌ کننده ايمني‌ مثل متوتروکسات و ... .
* گاهي اوقات ممکن است در مفاصل شديدا آسيب ديده جراحي لازم باشد.


فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري

* تا زماني‌ که‌ تب‌ و ساير علايم‌ شعله‌ور شدن‌ بيماري‌ ناپديد نگشته‌اند، در رختخواب‌ به‌ استراحت‌ بپردازيد، مگر براي‌ رفتن‌ به‌ توالت‌
* پس‌ از آن‌ فعاليت خود را از سر بگيريد ، اما در طي‌ روز اوقاتي‌ را براي‌ استراحت‌ اختصاص‌ دهيد. هر شب‌ حداقل‌ 12-10 ساعت‌ بخوابيد. خود را زياده‌ از حد خسته‌ نکنيد.
* به‌ هنگام‌ ايستادن‌، راه‌ رفتن‌، و نشستن‌، بدن‌ خود را راست‌ نگاه‌ داريد.
* حتي‌المقدور به‌ طور فعال‌ ورزش‌ کنيد تا قدرت‌ عضلاني‌ و حرکت‌ مفصل‌ تا حد امکان‌ حفظ‌ شود. شدت‌ فعاليت را به‌ تدريج‌ به‌ حد توصيه‌ شده‌ برسانيد. ورزش‌ در استخر آب‌ گرم‌ براي‌ خشکي‌ مفاصل‌ خوب‌ است‌.
* مفصل‌ معلول‌ شده‌ را بايد به‌ طور غير فعال‌ (بدون‌ استفاده‌ از عضلات‌ حرکت‌دهنده آن‌ مفصل‌) حرکت‌ داد تا بدينوسيله‌ از انقباض‌ دايمي‌ و جمع‌شدگي‌ عضلات‌ جلوگيري‌ شود.
* يکي‌ رژيم‌ غذايي‌ عادي‌ و متعادل‌ داشته‌ باشيد. از روي‌ آوردن‌ به‌ رژيم‌هاي‌ مد روز براي‌ آرتريت‌، که‌ اتفاقاً زياد هم‌ هستند، خودداري‌ کنيد.
* اگر چاق‌ هستيد وزن‌ خود را کم‌ کنيد. چاقي‌ باعث‌ وارد آمدن‌ فشار به‌ مفصل‌ مي‌شود.



آرتريت روماتوييد جوانان يا کودکان
آرتريت‌ روماتوييد کودکان عبارت‌ است‌ از يک‌ بيماري‌ التهابي‌ بافت‌ همبند، عمدتاً بافت‌ مفاصل‌، که‌ در کودکان‌ رخ‌ مي‌دهد. امکان‌ دارد با آرتريت‌ ناشي‌ از بيماري‌ لايم‌ اشتباه‌ شود. مفاصلي‌ که‌ درگير مي‌شوند معمولاً عبارتند از زانو، آرنج‌، مچ‌ پا، و گردن‌. التهاب‌ مي‌تواند عضلات‌ نزديک‌ مفصل‌، غضروف‌، و غشاهاي‌ پوشاننده مفصل‌ را نيز متأثر سازد. اين‌ بيماري‌ بين‌ سنين‌ 5-2 سالگي‌ آغاز مي‌شود، و اغلب‌ تا جواني‌ بهبود مي‌يابد. اين‌ بيماري‌ در دختران‌ چهار برابر شايع‌تر از پسران‌ است‌.

علايم‌ شايع‌

* درد، تورم‌، و خشکي‌ در مفاصل‌ انگشتان‌ پا، زانو، مچ‌ پا، آرنج‌، شانه‌، يا گردن‌. درد ممکن‌ است‌ به‌ طور ناگهاني‌ يا تدريجي‌ آغاز شود و ممکن‌ است‌ در تنها يک‌، يا بسياري‌ از مفاصل‌ وجود داشته‌ باشد.
* امکان‌ دارد کودک‌ بدون‌ اين‌ که‌ قادر به‌ توضيح‌ باشد، از راه‌رفتن‌ امتناع‌ کند.
* دماي‌ بدن‌ هر روز و معمولاً در عصر تا حدود 4/39 درجه سانتيگراد بالا مي‌رود. تب‌ به‌ طور شايع‌ با بثورات‌ پوستي‌ و لرز همراه‌ است‌.
* بي‌اشتهايي‌، کاهش‌ وزن‌
* کم خوني
* تحريک‌پذيري‌، بي‌حالي‌
* تورم‌ گره‌هاي‌ لنفاوي‌
* درد و قرمزي‌ چشم‌
* درد قفسه صدري‌ به‌ قدري‌ شديد است‌ که‌ بر قلب‌ تأثير مي‌گذارد.

در 80%- 75% موارد، به‌ هنگام‌ بلوغ‌ يا اوايل‌ جواني‌، بيماري‌ به‌ کلي‌ فروکش‌ کرده‌ است‌.

* هر حمله‌ معمولاً چند هفته‌ به‌ طول‌ مي‌انجامد و در طي‌ دوران‌ کودکي‌، بيماري‌ هر از چندگاهي‌ شعله‌ور مي‌شود و دوباره‌ فروکش‌ مي‌کند. علايم‌ را معمولاً مي‌توان‌ با درمان‌ تحت‌ کنترل‌ درآورد.




* متأثر شدن‌ بافت‌هايي‌ غير از مفاصل‌، مثلاً التهاب‌ چشم‌، بزرگ‌ شدن‌ طحال‌، التهاب‌ پرده دور قلب‌ يا عضله قلب.
* تغيير شکل‌ و به‌ هم‌ خوردن‌ ساختمان‌ مفصل‌ به‌ طور دايمي‌ ،عوارض‌ احتمالي‌


درمان‌

* روان‌ درماني‌ يا مشاوره‌ براي‌ کمک‌ به‌ خانواده کودک‌، تا آنها بتوانند به‌ خوبي‌ از عهده بيماري‌ طولاني‌ مدت‌ کودک‌ برآيند. شايد مهمترين‌ عامل‌ در درمان‌ کودک‌ حمايت‌ عاطفي‌ از وي‌ باشد.
* جراحي‌ براي‌ درست‌کردن‌ مفصل‌ تغيير شکل‌ يافته‌ (گاهي‌)
* اگر تشک‌ کودک‌ سفت‌ نيست‌، يک‌ تخته ضخيم‌ چندلا زير تشک‌ قرار دهيد.
* چشم‌ کودک‌ بايد حداقل‌ 2 بار در سال‌ معاينه‌ شود تا اگر التهابي‌ در چشم‌ وجود دارد زود تشخيص‌ داده‌ شود.
* بسيار مهم‌ است‌ که‌ کودک‌ به‌ مدرسه‌ عادي‌ به‌ طور روزانه‌ برود. هر جا که‌ لازم‌ باشد، مدرسه‌ بايد خدمات‌ اضافي‌ براي‌ برآورده‌ کردن‌ نيازهاي‌ کودک‌ فراهم‌ کند.
* آسپرين يا ساير داروهاي‌ ضد التهاب‌ غير استروييدي‌، براي‌ کاهش‌ درد و التهاب‌
* امکان‌ دارد داروهاي‌ ديگري‌ چون‌ کورتيکواستروييد، نمک‌ طلا، يا ساير داروها تجويز شوند



فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري

* به‌ هنگام‌ حمله‌، کودک‌ بايد در تخت‌ استراحت‌ کند، مگر براي‌ توالت‌، تا رماني‌ که‌ تب‌ و ساير علايم‌ تخفيف‌ يابند.
* امکان‌ دارد براي‌ حفاظت‌ و حمايت‌ از مفصل‌ ملتهب‌ استفاده‌ از آتل‌ ضروري‌ باشد.
* پس‌ از رفع‌ حمله‌، کودک‌ مي‌تواند به‌ تدريج‌ فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي‌ عادي‌ را از سر بگيرد، البته‌ بايد در طي‌ روز ساعت‌هايي‌ را به‌ استراحت‌ بپردازد. کودک‌ نبايد زياد خسته‌ شود و هر شب‌ بايد حداقل‌ 12-10 ساعت‌ بخوابد.
* فيزيوتراپي توصيه‌ خواهد شد. بعضي‌ از حرکات‌ را کودک‌ خود مي‌تواند انجام‌ دهد، و بعضي‌ از آنها را والدين‌ مي‌توانند براي‌ کودک‌ انجام‌ دهند. انجام‌ حرکات‌ توصيه‌ شده‌ مهم‌ است‌ زيرا کمک‌ مي‌کند تا درد و اثرات‌ ناتوان‌ کننده بيماري‌ به‌ حداقل‌ برسند.
* به‌ دليل‌ تغييرات‌ دوره‌اي‌ علايم‌، گاهي‌ برنامه‌ فيزيوتراپي‌ نياز به‌ بازبيني‌ خواهد داشت‌.
* به‌ طور کلي‌ از انجام‌ ورزش‌هايي‌ که‌ بدن‌ کودک‌ در معرض‌ ضربه‌ قرار مي‌گيرد بايد خودداري‌ شود، اما کودک‌ بايد تشويق‌ شود تا در ديگر فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي‌ مدرسه‌، خانه‌ يا اجتماع‌ شرکت‌ کند.